Уеннан уймак чыгара язган

Йөргән кызым Гөлзада белән арабыз юк кына сәбәптән суынды. Ике атна чамасы сөйләшми йөрдек. Ул чорда үзем дә авырып киткән идем, дарулар эчеп кенә тордым. Шуңа күрә сөйгән кызым алдында үземне тулысынча гаепле дип санамадым да.

Бер көнне без очрашырга сүз куештык. Әмма эштә көтелмәгән хәл килеп чыкты да, мин очрашуга бара алмадым. Соңыннан моның сәбәбен аңлатырга теләсәм дә, Гөлзада мине тыңламады.

– Алдан ук кисәтергә кирәк иде, – дип, үпкәсен белдерде ул.

Сүзләребез ялганмады, сөйләшү нәтиҗәсез тәмамланды. Аннан соң ул шалтыратуларыма да җавап бирми башлады. Берничә көн, аннары атналар узды. «Вакыт үтәр, тынычланыр», – дип көттем, әмма ул мине күрмәмешкә салышты.

Беркөнне Гөлзаданың бию кичәсенә барырга җыенуын ишеттем. Шунда күңелемә бер уй килде: «Әйдә, соңгы тапкыр очрашып карыйм, гафу үтеним», – дидем. Кичәгә бардым. Халык күп, музыка яңгырый, яшьләр бии. Кешеләр арасыннан аны тиз күреп алдым – ул бер егет белән бии иде.

Ачуым килде. «Менә ничек, – дип уйладым, – мине онытып, башка егет тапкан икән бу». Теге егет аның белән бик иркен аралаша. Көлешәләр. Бу күренеш җанымны әрнетте.

Шунда мин дә үпкәмне күрсәтергә булдым. Имеш, миндә дә горурлык бар. Икенче көнне шул ук кичәгә үзем белән ике туган сеңлемне ияртеп бардым. Ул – 16 яшьлек, бик тыйнак, сабыр холыклы кыз. Әлбәттә, ул минем уй-ниятемне белми иде.

Кичәдә безне Гөлзада шунда ук күрде. Күзләрен бездән ала алмады. Аның белән биеп йөргән егет тә текәлеп карап торды. Бераздан Гөлзада түзмәде, яныбызга килде.

– Димәк, син башка кыз тапкансың, – диде ул, ачуын яшермичә.

– Үзеңне бел, – дидем мин дә кызып. – Кичә үк башка егет белән биеп йөрдең.

Шулчак теге егет сүзгә кушылды. Ул тыныч, салмак тавыш белән болай диде:

– Сабыр итегез әле. Мин Гөлзаданың абыйсы булам.

Бу сүзләрне ишеткәч, барыбыз да тынып калдык. Мин көнләшкән «ят егет» аның якын кешесе генә икән ләбаса. Ә мин, юкка үпкәләгән булып, аннан «үч алырга» маташканмын.

Хәлнең асылын аңлагач, мин Гөлзададан гафу үтендем. Ул да күңелен йомшартты. Без, кешеләр арасыннан читтәрәк китеп, тыныч кына сөйләшеп аңлаштык. Күп нәрсәләр ачыкланды, үпкәләр таралды.

Бу хикәяттән күренгәнчә, ачу һәм көнләшү белән эш итсәң, ялгыш адым ясау бик җиңел икән. Яшьләргә киңәшем шул: сабыр булырга, ашыкмыйча сөйләшергә, бер-береңне тыңлый белергә кирәк. Югыйсә «уен» дип башланган нәрсә «уймак»ка әйләнеп куюы бар.